Hayat boyunca pek çok yoldan geçeriz. Pek çok dönemeç, pek çok dik yokuşla karşılaşırız.
Zaman zaman tek başımıza zaman zaman birileriyle aşıyoruz bu zorlukları.
Dönüp kendi hayatıma baktığım zaman aslında neredeyse her sorunumda birilerinin yanımda olduğunu fark ediyorum şimdi.
Bazıları çok zordu gerçekten. Şimdi dönüp o zamanları düşündüğüm zaman kendimle gurur duyuyorum. Çünkü yardıma ihtiyacın olduğun kabullenmek bile çok büyük bir adım aslında.
İnsanların çoğu aslında bu yüzden geç kalıyor kendini kurtarmakta. Çünkü bizim kendimize has bencilliğimiz başkasından yardım almayı bir hakaret, bir eksiklik olarak görüyor.
Oysa birinden yardım alabilmek o çukurdan kurtulmayı kolaylaştırıyor. Hem de hiç düşünmediğiniz kadar fazla yardımı dokunuyor.
Tabii ki burada yardım için kime el uzattığınız da çok önemli. Çünkü bazı insanlar sadece yardım ediyormuş gibi görünür.
Bazı insanlar var ki sadece yardım ediyormuş gibi görünmek için bile ömründen birkaç seneyi harcamakta bir beis görmez.
Çünkü birine yardım etmek aslında onlara içten içe bir ego sağlar. Yardım etmek doğru bir tanım mı oldu emin değilim. Çünkü böyle insanlar genelde olay üzerine bilgi alır, neden yardıma ihtiyaç duyduğunuzu öğrenir ve hiçbir şey yapmaz.
Onlar için sizi dinlemek yeterlidir.
Hatta yarın bir gün bu konuda isyan etseniz, size dönüp zor gününüzde yanınızda olduğunu ifade eder.
Siz beklediğiniz tepkiyi görmediğinizi dile getirseniz, isteklerinizin zorluğu konusunda suçlu duruma düşersiniz.
Bu hayatta kendinize yapabileceğiniz en büyük iyiliklerden birisi bu tarz insanlardan kaçmaktır.
Evet kaçmak.
Hem de arkanıza hiç bakmadan, peşinizden koşmasına izin vermeden kaçmak.
Çünkü konuşmaya müsaade ettiğinizde yine türlü manipülatif olaylarla size haklılığını ispat etmek isteyecek. Araya başkaları girecek, yaşananlardan dem vuracak ve yine sizin ona bağımlı olmanızı sağlamak isteyecek.
Bu tür insanların en büyük yanılgısı, karşısındaki insanın ona muhtaç olduğunu düşünmesidir.
Kendi hayatıma baktığım zaman pek çok zorluğun üstesinden gelmiş, yeni bir yerde yeni bir hayat kurmuş ve kendi ayakları üzerinde durabilen genç bir kadın görüyorum. Bugüne kadar kimseye muhtaç olmadım. İnsanları severim, birileriyle vakit geçirmek sadece sohbet etmek bile benim için dünyanın en güzel hislerinden biridir ama yardım konusunda sadece güvendiğim insanlara el uzatırım. Onlardan yardım isterim.
Hatta bazı konularda yanımdaki insanlar beni bilerek zorlamıştır. Düşmeme izin vermeyeceklerinden her zaman emindim bu zorluklar karşısında da yalnız değildim. Ama hem benim hem onların bu sorunların üstesinden tek başıma gelebileceğimi görmeye ihtiyaçları vardı.
İnsanın hayatında böyle arkadaşlara ihtiyacı var.
Benim birine yardımcı olabilmem için iyi olmaya, kendime güvenmeye ihtiyacım var çünkü. Eğer ben kendime güvenmezsem, karşımdaki insana yardım edebilecek gücü de kendimde bulamam.
Diğer türlüsü insanların sırtından geçinmek oluyor. Hayatta en korktuğum şeylerden birisi birinin sırtında yaşamak. Birilerinden geçinerek yaşamak. Çünkü böyle yaşamaya yaşamak da denmez.
Sürüngenden farksız, hatta bir sülük gibi yaşamaya, yaşam denebilir mi gerçekten?
Kendi gücümüzü keşfettiğimiz, kendimize ve çevremize güven verdiğimiz nice günlerimiz olsun.
Görüşmek üzere…
